Του Κώστα Ιακώβου, απόφοιτου Αθλητικής Δημοσιογραφίας του ΙΕΚ ΞΥΝΗ Μακεδονίας
Σε μια συνέντευξη ¨ποταμός¨ που μας έδωσε ο Στέλιος Αγγελουδής μας μίλησε για το Handball (πρόεδρος του ΟΧΕ), το Αθλητικό Μουσείο (πρόεδρος) και φυσικά για αυτό που ξεκίνησε αυτός το 1998 το ΚΑΠΠΑ 2000. Είναι ένα άτομο πολύ πολυάσχολο με πολλές σημαντικές θέσεις στην ¨καριέρα¨ του όπως Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού τα τέλη του 90’.
Ο ρόλος σας κ. Πρόεδρε ποιος είναι ακριβώς κ ποιους στόχους έχετε θέσει για το μέλλον του Handball?
«Καταρχήν επειδή δεν ανήκω στους επαγγελματίες παράγοντες γιατί πιστεύω ότι ο αθλητισμός στηρίζετε στην ερασιτεχνική του εκδοχή και διάσταση πιστεύω ότι είναι μια προσπάθεια που ξεκίνησε συλλογικά πριν από έξι με επτά χρονιά σε ότι αφορά το άθλημα της χειροσφαίρισης. Ένα άθλημα καινούριο στην ελληνική πραγματικότητα αν σκεφτείτε ότι έχει μόλις 30 χρόνια ζωής τουλάχιστον στην επίσημη εκδοχή του με την ανάγκη να κάλυψη πολλά διοικητικά και αθλητικά προβλήματα όπως γίνεται σε κάθε καινούριο άθλημα, το οποίο έρχεται και φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα σοβαρό ομαδικό άθλημα. Να πω επίσης ότι η όλη αυτή προσπάθεια τα τελευταία χρόνια έχει πάρει μαζικές διαστάσεις με επιτυχίες τόσο σε εθνικό επίπεδο (στους ολυμπιακούς αγώνες στην Αθήνα απέναντι σε μεγαθήρια η ομάδα μας κατέλαβε την έκτη θέση και συνέχεια η έκτη θέση στο παγκόσμιο της Τυνησίας) αυτή την στιγμή έχει περάσει στην τελική φάση και διεκδικεί με το μεγαθήριο που λέγεται Ισπανία τον Ιούνιο το να περάσει στα τελικά του παγκοσμίου της επόμενης χρονιάς. Με λίγα λόγια είμαστε σε μια εργώδη προσπάθεια η οποία γίνεται μέρα με την μέρα πιο αποτελεσματική πιστεύουμε ότι θα είμαστε έτοιμη στην επόμενη διετία τριετία. Οι βάσης πλέον του αθλήματος είναι ισχυρές και υπάρχει μια σοβαρή υποδομή που αυτό το άθλημα πλέον θα μπορεί να συγκαταλέγεται στα μεγάλα ομαδικά αθλήματα της χωράς.»
Γιατί ένα νέο παιδί ή ένας γονιός να βάλει το παιδί του σε μια ομάδα Handball?
«Για τρεις βασικούς λογούς. Ο πρώτος έχει να κάνει ότι οποίος ωθεί τα παιδιά αλλά και ο ίδιος σε αυτό το μεγάλο αγαθό, σε αυτή την μεγάλη κοινωνική δραστηριότητα, που είναι ο αθλητισμός βγαίνει μόνο κερδισμένος, άρα είναι η βασική επιλογή μιας αθλητικής δραστηριότητας η οποία έχει πολλαπλά ωφέλει και ευεργετήματα για οποιοδήποτε νέο άνθρωπο εμπλέκεται σε αυτή την κοινωνική δράση. Δεύτερον ειδικά για το άθλημα του Handball είναι άθλημα το οποίο προσιδιάζει στο σωματότυπο αλλά και στην ψυχολογία του Έλληνα είναι κάτι το οποίο αν κάποιος εγκύψει στους κανονισμούς και στην φιλοσοφία του αθλήματος θα δει ότι δεν χρειάζονται ειδικές σωματικές διαπλάσεις. Θέλει κάλλους γυμνασμένους αθλητές το Handball, δεν θέλει για να σταδιοδρομήσει κάποιος να διακριθεί στο άθλημα, δεν χρειάζεται να είναι ούτε 2,5 μέτρα ψηλός, ούτε ιδιαιτέρα σωματώδης είναι δηλαδή αυτό που έχει σήμερα ο μέσος όρος του Έλληνα είναι αυτό το οποίο θέλει και χρειάζεται το συγκεκριμένο άθλημα. Τρίτον είναι μια φιλοσοφία αθλητική επειδή υπάρχει επαφή των παικτών (στενή κίνηση μεταξύ των αντιπάλων ομάδων) είναι αυτό που συνδυάζει και το πνεύμα του Έλληνα, ο ανταγωνισμός, η διεκδίκηση, το πάθος. Πιστεύω γι’ αυτούς τους τρεις λόγους η επιλογή το να ασχοληθεί ένα παιδί ή αργότερα ένας έφηβος και υστέρα ένας νέος με το άθλημα αυτό είναι μια επιλογή η οποία είναι αθλητικά θα έλεγα ιδιαιτέρα ορθολογική. Δεν είναι τυχαίο ότι το άθλημα αυτή την στιγμή στις υπόλοιπες αθλητικές χώρες σε αρκετές, για να μην πω περισσότερες, μετά το ποδόσφαιρο είναι το πρώτο σε μαζικότητα. Δηλαδή αυτή την στιγμή στην Γερμάνια τι Handball παίζεται σε αίθουσες των 19-20000δων, το ίδιο στην Ισπανία όπως και στις σκανδιναβικές χώρες από τις οποίες ξεκίνησε. Εδώ το άθλημα πρώτον ατύχησε να έρθει πολύ νωρίτερα για να μπορεί να έχει έναν ισότιμο ανταγωνισμό με τα υπόλοιπα ομαδικά αθλήματα της σάλας και βέβαια ατύχησε στο ξεκίνημα του να έχει και ανθρώπους οι οποίοι θα ήταν μια επιστημονική και μια διοικητική ικανότητα να βάλουν τις βάσεις. Παρόλα αυτά όμως αυτή την στιγμή που μιλάμε υπάρχουν 150 σύλλογοι σε όλη την Ελλάδα, υπάρχουν 7000 αθλητές από τα μήνη μέχρι τις μεγάλες κατηγορίες, υπάρχουν ανταγωνιστικά πρωταθλήματα τα οποία παρόλα τα οικονομικά προβλήματα των ομάδων είναι εφαμυλα των ευρωπαϊκών και επίσης υπάρχουν τα εθνικά μας συγκροτήματα που μπορεί να μην συγκαταλέγονται στις υπερδύναμης του παγκοσμίου Handball είναι όμως αξιόπιστα και μπορούν πραγματικά να δίνουν και να εκπροσωπούν επάξια την χώρα μας.»
-Τα κύρια χαρακτηριστικά που θα κάνουν έναν αθλητή του Handball να ξεχωρίσει?
«Ανήκω σε αυτούς που μέσα από την γενικότερη αθλητική τους εμπλοκή θεωρούν ότι ο ελληνικός αθλητισμός πρέπει να στηριχθεί σε μια αναπτυξιακή λογική που να έχει ως βάση το ερασιτεχνικό αθλητισμό και μετά να μιλάμε για ορθολογισμό των δομών του επαγγελματικού αθλητισμού. Γι’ αυτό πιστεύω ότι στη χειροσφαίριση υπάρχει η δυνατότητα ένα παιδί το οποίο θα ξεκινήσει νωρίς και το πιστέψει, με την συμμετοχή του και την αθλητική του συμπεριφορά δεν υπάρχει περίπτωση να μην γνωρίσει την διάκριση. (Την διάκριση στα πλαίσια πάντοτε μιας ερασιτεχνικής λογικής και όχι σε αυτήν την αγοραία αίσθηση του επαγγελματικού αθλητισμού)
-Σε τι επίπεδα βρίσκονται οι Έλληνες αυτή την στιγμή και αν υπάρχει μέτρο συγκρίσεις με τους Ευρωπαίους?
« Θα απαντήσω με ένα παράδειγμα, δεκαπέντε παίκτες που είναι βασικοί της εθνικής ομάδας ανδρών παίζουν όλοι στο εξωτερικό δηλαδή στα μεγαλύτερα πρωτάθλημα που είναι τις Μπουντεσλίγκας στην Γερμάνια, στην Ισπανία και στις Σκανδιναβικές χώρες. Αυτό δείχνει ότι η δουλειά η οποία έγινε την προηγουμένη 7αιτεια στο επίπεδο τον υποδομών είναι υπαρκτή. Σκεφτείτε ότι έχει γίνει μια ακόμη μαζικότερη και σπουδαιότερη δουλειά στις ηλικίες που τώρα είναι παμπαίδες έφηβοι, νέοι οι οποίοι μετά από έξι-επτά χρόνια θα συνεχίσουν και θα πάρουν την σκυτάλη αυτής της εθνικής ανδρών.»
-Τι υποδομές υπάρχουν αυτή την στιγμή στην Θεσσαλονίκη και τι να περιμένουμε?
«Στην Θεσσαλονίκη σε ότι αφορά το έμψυχο υλικό γίνετε μια σοβαρή προσπάθεια. Η πόλης μας θέλει ακόμα για να συνεχίσει την παράδοση που την είχε πρώτη στην Ελλάδα σε ότι αφορά τις αναπτυξιακές ηλικίες να προσπαθήσει ακόμα περισσότερο. Εκεί που έχουμε πρόβλημα είναι στις αθλητικές εγκαταστάσεις, το άθλημα τα τελευταία έξι χρόνια με την έκρηξη την οποία γνωρίζει (την πληθυσμιακή έκρηξη στο θέμα δηλαδή του εμψύχου υλικού) βρέθηκε σε αθλητικές εγκαταστάσεις οι οποίες δεν επαρκούν. Αυτό που πρέπει από εδώ κα πέρα η οικογένεια του Handball, οι παράγοντες των ομάδων και τα σωμάτια είναι να διεκδικούν περισσότερα κλειστά στα οποία μέσα να μπορούν να φιλοξενηθούν οι διοργανώσεις όλων των κατηγοριών. Ο Δήμος Θερμαϊκού έχει την ευκαιρία γιατί έχει μια ομάδα που πρωταγωνιστεί αλλά και υποδομές. Μπορεί να αναπτύξει αυτό το άθλημα διότι το Δημοτικό κλειστό της Περαίας έχει την δυνατότητα να φιλοξενεί τέτοιους αγώνες, αλλά επίσης έχουν φροντίσει και οι συνεργάτες-συνάδερφοι οι οποίοι έχουν την ευθηνή του ΚΑΠΠΑ να έχουν ακόμα ένα κλειστό το οποίο μπορεί να φιλοξενήσει αγώνες Handball. Στην κατεύθυνση αυτή η ομοσπονδία έστειλε δωρεάν δίχτυα και εστίες προκειμένου να είναι εφικτό και το δεύτερο κλειστό της Περαίας να φιλοξενεί αγώνες.»
-Είστε ευχαριστημένος με την διαιτησία και το ρωτάω αυτό γιατί είναι ένα αγκάθι σε όλα τα αθλήματα?
«Απαντώ με τρεις επισημάνσεις. Πρώτον δεν υπάρχει άθλημα στο οποίο να μην υπάρχουν παράπονα για την διαιτησία διότι ο διαιτητής άλλωστε δεν θα λεγόταν άρχων του αγώνα. Έχει σε καθοριστικές και κρίσιμες στιγμές της αθλωπεδίας τον πρώτο και τελευταίο λόγω άρα η επιλογή του αν είναι λίγο δίκαιη ή πολύ άδικη παίζει πάντοτε τον καθοριστικό ρόλο με αποτέλεσμα να υπάρχουν παράπονα. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν πρέπει να υπάρχει ασφυκτικός έλεγχος σε ότι αφορά την διαιτησία, ασφυκτικός έλεγχος όμως ο οποίος πρέπει να είναι θεσμικός. Ο αθλητικός νόμος με τις τελευταίες τροποποιήσεις του σε ότι αφορά τα ερασιτεχνικά αθλήματα είναι ιδιαίτερα σαφής, οι ομοσπονδίες το μόνο που πρέπει να κάνουν είναι να διορίζουν την κεντρική επιτροπή διαιτησίας με βάση τις θεσμικές εκπροσωπήσεις που λέει ο νόμος και δεύτερον να δίνουν όλες τι δυνατότητες ώστε να υπάρχουν οι διαδικασίες εκπαίδευσης, επιμορφώσεις και σχολές. Εκεί σταματάει κα πρέπει να σταματάει ο ρόλος της διοργανώτριας αρχής και η ευθηνή πλέον να υπάρχει στα όργανα των διαιτητών, αυτό φροντίζουν στην διαιτησία. Έχω από την αρχή που ανέλαβα μέχρι και τώρα ως βασική αρχή να μην υπάρχει καμιά εμπλοκή υπηρεσιών της ομοσπονδίας στα όργανα της διαιτησίας τα οποία είναι αυτοτελή και ως προς τον ορισμό και ως προς τον πειθαρχικό έλεγχο.»
-Επειδή δραστηριοποιήστε περισσότερο στην Βόρεια Ελλάδα σας κολακεύει το γεγονός ως πρόεδρο του Handball ότι έχουμε μια ακόμη ομάδα στην Α΄ Εθνική (και εννοώ την ομάδα της Περαίας)?
«Ανεξάρτητα από πού είναι η καταγωγή μου, και που είναι ο χώρος της δραστηριοποίησης μου είναι σαφές ότι οι ομάδες όλες έχουν την ίδια και θα πρέπει να έχουν την ίδια αντιμετώπιση αυτό είναι σαφές. Δεύτερον έχω την άποψη ότι η Βόρεια Ελλάδα είναι μια εγκαταλελειμμένη ασφυκτικά σε σχέση με την υπόλοιπη Ελλάδα περιοχή και ότι θέλει την υποστηρίξει της πολιτείας, αυτό όμως δεν μπορεί να είναι πρόσχημα για έναν διαχωρισμό αθλητικό μεταξύ Βορείων και Νοτίων, όπως κάποιοι αρεσχωνται να τον υποστηρίζουν μόνο και μόνο για να καλύπτουν τα κενά της παραλείψεις ή τα ελλείμματα των ειδικών σε προσφορά ή σε ιδέες. Επομένως με αυτή την σαφή αντίληψη πιστεύω ότι οι ομάδες οι οποίες πρωταγωνιστούν και μια τέτοια είναι και ο Θερμαϊκός η οποία κάνει μια αξιόλογη προσπάθεια τα τελευταία πέντε χρόνια ανεβαίνοντας κατηγορίες ακριβώς διότι στηρίζετε και στην λογική της υποστήριξης των αναπτυξιακών ηλικιών αλλά και σε μια περιοχή δηλαδή τοπική αυτοδιοίκηση και παράγοντες οι οποίοι έχουν διάθεση. Τέτοιες προσπάθειες τις χαιρετίζω όπως είναι του Θερμαϊκού γιατί πιστεύω πως μόνο έτσι το άθλημα και γενικότερα ο αθλητισμός αν δηλαδή στηρίζετε στην ελληνική περιφέρεια και όχι σε τεχνίτες, οικονομικές υποστηρίξεις των μεγάλων αστικών κέντρων μπορεί να έχει αποτελέσματα. Επομένως είτε αφορά τον Θερμαϊκό είτε οποιαδήποτε άλλη ομάδα σε οποιαδήποτε άλλη περιοχή της περιφερείας τέτοιες πρωτοβουλίες είναι καλοδεχούμενες.
-Πως ξεκίνησε η ιδέα του αθλητικού Μουσείου?
«Ήταν μια ιδέα την οποία ξεκινήσαμε όταν ήμουν Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού. Είχαμε σκεφτεί ότι το αθλητικό Μουσείο πρέπει να είναι ένα Μουσείο το οποίο δεν θα είναι ξερός εκθεσιακός χώρος που θα περιεργουνται όπως τα υπόλοιπα Μουσεία, αλλά θα έχει δραστηριότητες, εκδηλώσεις, προγράμματα και εκπαιδευτικά προγράμματα για τα παιδιά στα οποία θα βιώνουν τον αθλητισμό ως ένα ζωντανό κοινωνικό και άμεσο προϊόν πάνω στο οποίο θα μπορούν να κτίζουν την παιδεία. Δεύτερη σκέψη ήταν ότι αυτό το πράγμα δεν θα έπρεπε να γίνει με την υποστήριξη της πολιτείας γιατί αλλιώς δεν θα γινόταν αν δεν μπορούσε να είναι υπό τον ασφυκτικό έλεγχο και ότι θα έπρεπε να είναι ένα ίδρυμα στο οποίο να συμμετέχουν εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης και εκπρόσωποι αθλητικών ομοσπονδιών και συλλόγων και κοινωνικά καταξιωμένα στελέχη της πόλης. Ήταν και ένα στοίχημα ότι μπορούνε άνθρωποι οι οποίοι έχουνε διαφορετικές αφετηρίες κομματικές, πολιτικές, συλλογικές να καθίσουν να συνεργαστούν και να έχουν αποτελέσματα. Έτσι ένα έργο το οποίο ήταν να γίνει στην Αθήνα (το είχαν ως Ολυμπιακό έργο στην Αθήνα) μπορέσαμε με τις κατάλληλες πίεσης να το φέρουμε στην Θεσσαλονίκη και σήμερα να υπάρχει ένα ωραίο κτήριο για όλο τον κόσμο.»
- Υπάρχει συμμετοχή και εννοώ αν οι αθλητές έχουν ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του Μουσείου?
«Βέβαιος και υπάρχει από τους ολυμπιονίκες μας μέχρι όλους τους άλλους αθλητές σε κάθε εκδήλωση σε κάθε δραστηριότητα όταν γίνεται μια καινούρια έκθεση πάντοτε σπεύδουνε με ιδιαίτερη χαρά και αυτό οφείλουμε να το καταγράψουμε και να καταθέσω τις ευχαριστίες μου. Πάντοτε υπάρχει άμεση ανταπόκριση είτε σε ενεναιργεια αθλητές είτε ακόμη περισσότερο σε βετεράνος οι οποίοι σπεύδουν να καταθέσουνε τα αντικείμενα τους ή την παρουσίας τους στις εκδηλώσεις.»
-Ποιο ήταν το ερέθισμα και αναλάβετε το ΚΑΠΠΑ 2000?
«Ήταν μια προσπάθεια την οποία είχαμε ξεκινήσει και αυτήν στην ειδική Γραμματεία με όλους τους εκπροσώπους των φορέων με αναπηρία. Ο στόχος μας ήτανε το ΚΑΠΠΑ να είναι ένας χώρος όπου θα μπορούνε δωρεάν οι αθλητές με αναπηρία να αθλούνται να έχουν πολιτιστικές δραστηριότητες και συγχρόνως η υπόλοιπη κοινωνία να χρησιμοποιεί αυτό τον χώρο. Αυτό ήταν μια σκέψη την οποία είχαμε το 1998 όταν ήμουν Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού. Υπήρχε ένας άνθρωπος ο οποίος ενστερνίστηκε αυτήν την προσπάθεια, ο πρωην Δήμαρχος ο Αντώνης Ματζάρης. Δόθηκε ένας χώρος ο οποίος ήταν ελώδης μέσα στα νερά, εγκαταλαιλημένος ο οποίος δεν είχε όρους δόμησης και ξεκίνησε από την Νομαρχία και το Υπουργείο Πολιτισμού. Η σκέψη ήτανε να είναι ένας χώρος αναψύχεις και αθλητισμού όπου θα μπορούν οι σύλλογοι της περιοχής, οι πολίτες του Δήμου Θερμαϊκού να παίρνουν τα παιδιά τους και να έρχονται να αθλούνται. Είναι κοντά στην θάλασσα και σύγχρονος τα άτομα με αναπηρία να κάνουν χρήση αυτόν τον εγκαταστάσεων και όλοι μαζί να αποδείξουμε ότι μπορούμε την συνηρπαξη. Αυτός είναι ο στόχος ο οποίος αυτή την στιγμή είναι στο στάδιο της ολοκλήρωσης, νομίζω ότι είναι ένα στολίδι για τον Δήμο Θερμαϊκού το οποίο οι πολίτες είδη χρησιμοποιούν τον κολυμβητήριο, το κλειστό και από τον άλλο μήνα θα υπάρχει ένα σύγχρονο αμφιθέατρο στο οποίο θα γίνονται εκδηλώσεις (θεατρικές, πολιτιστικές) και πιστεύω ότι η Νομαρχία θα προχώρηση και στην ολοκλήρωση των υπολοίπων έργων όπως οι ξενώνες και το εστιατόριο. Τελειώνω λέγοντας ότι αυτό ήταν μια ιδέα και μια προσπάθεια που ξεκίνησε από εμένα συνεχίζεται όμως τώρα από τον κ. Μακραντωνάκη και από τον νέο δήμαρχο τον κ. Αλεξανδρή έχω την αίσθηση ότι οι κάτοικοι στο Δήμο Θερμαϊκού θα το αγκαλιάσουν γιατί πραγματικά το αξίζουν.»
- Που οφείλετε αυτή η καθυστέρηση στην ολοκλήρωση και αν πιστεύεται ότι κάποιοι μπλοκάρουν το όραμα σας?
«Έχω την αίσθηση ότι αυτό που ήταν να γίνει από πλευρά ΚΑΠΠΑ και Δήμου έγινε, δηλαδή το θέμα τον αθλητικών εγκαταστάσεων και των πολιτιστικών. Είναι οικονομικό το θέμα . Δεν επαρκούσαν τα κονδύλια για να προχώρηση η ιστορία, νομίζω όμως τώρα ότι ο Διονύσης Ψωμιάδης ο αρμόδιος Αντινομάρχης είδη έχει πάρει το θέμα αρκετά ζεστά και ξαναξεκινάει πάλι η προσπάθεια.»
- Τι ανταπόκριση έχουν τα προγράμματα του ΚΑΠΠΑ 2000 στα άτομα με ειδικές ανάγκες, καθώς απ’ ότι ξέρουμε οι δράσεις τους έχουν σχέση και με το εξωτερικό.
«Είδη έχουν φιλοξενηθεί διεθνείς διοργανώσεις όπως το GOAL BALL και στο επόμενο τετράμηνο θα γίνουνε αγώνες μπάσκετ, ποδοσφαίρου και κολύμβησης. Υπάρχει μια κινητικότητα η οποία οι νέοι συνάδελφοι οι οποίοι έχουν πάρει την σκυτάλη στο ΚΑΠΠΑ θα συνεχίσουν με την ιδία ένταση.»
-Το ΚΑΠΠΑ αυτή την στιγμή έχει ανάγκη από την πολιτεία και εννοώ οικονομική ενίσχυση υπάρχει σήμερα κάποια συνεργασία ή τα πράγματα αυτή την στιγμή κινούνται με αργούς ρυθμούς?
«Έχω την αίσθηση ότι αυτή την στιγμή το ΚΑΠΠΑ λειτουργεί με βάση την συμμετοχή των ανθρώπων που κάνουν χρήση του κολυμβητηρίου και του Δήμου Θερμαϊκού. Εάν αυξηθεί η κίνηση των επισκεπτών πιστεύω σε ένα μεγάλο μέρος θα καλύπτει την λειτουργία του κέντρου, την ανταποδοτικότητα και αυτό είναι ένα στοίχημα. Η πολιτεία όμως έχει την υποχρέωση ακριβώς γιατί πρόκειται για ένα κοινωνικό χώρο να δώσει μια μικρή υποστηρίξει η οποία να καλύπτει τα κενά τα οποία δημιουργούνται και να μην πέφτει αυτό σε βάρος είτε του φορέα είτε του Δήμου Θερμαϊκού μόνο.»
-Είναι γνωστό ότι είστε ένα από τα δραστήρια άτομα. Πόσο σας ευχαριστεί ή πόσο σας κουράζει αυτό?
«Είναι γεγονός ότι η κούραση είναι κύριος ψυχική όταν έχεις να διαχειριστής ανθρώπινες ανασφάλειες και μερικές φορές ανθρώπινες κακίες. Η ικανοποίηση είναι όταν βλέπεις την δημιουργία σου να είναι αποτελεσματική αλλά η κούραση είναι και αυτή ανθρώπινη. Άλλως ένας από τους λόγους μου που σιγά σιγά απομακρύνθηκα από το ΚΑΠΠΑ ήταν ακριβώς ότι μετά από τέσσερα χρόνια μιας εργώδους προσπάθειας αυτή η όλη κούραση η ψυχική ήταν η πραγματικότητα. Αλλά νομίζω πως η κοινωνική δραστηριότητα σου δίνει την ικανοποίηση αφενός μεν της προσφοράς, αφετέρου της δημιουργικότητας αυτά τα δυο είναι που εισπράττω εγώ μέσα από την διαδικασία.»
-Οι δραστηριότητες δείχνουν ένα άτομο πολύ κοινωνικό, θα ασχολούσασταν με την πολιτική?
«Όχι. Έχω την αίσθηση ότι η πολιτική γι’ αυτό που κάνω είναι μια πολιτική δραστηριότητα. Η ενασχόληση με κοινωνικά ζητήματα είναι μια βαθιά πολιτική πράξει. Το να είσαι βουλευτής δεν είναι το άπαν, δηλαδή δεν χρειάζεται να έχεις μια στενή κομματική ή βουλευτική ιδιότητα για να ασχοληθείς με την πολιτική. Με την πολιτική μπορείς ασχοληθείς είτε μέσα από κοινωνικές δραστηριότητες είτε μέσα από εθελοντικούς χειρισμούς διαφόρων θεμάτων είτε μέσα από την λειτουργία σε συλλογικές διεκδικήσεις και όργανα. Για εμένα όλα αυτά αποτελούν πολιτική δραστηριότητα. Η λειτουργία μέσα σε στενά κομματικά όργανα ή με βουλευτικές διεκδικήσεις το μόνο που κάνουν είναι να περιορίζουν τον ορίζοντα σου, να περιορίζουν τους κοινωνικούς σου φίλους άρα να περιορίζουν και το ίδιο το αντικείμενο το κοινωνικό το οποίο σε ενδιαφέρει.»
-Τι σημαίνουν για εσάς τα ονόματα Βενιζέλου και Παπανδρέου?
«Η ερώτηση θα μπορούσε να κρύβει αρκετό χιούμορ αλλά πρόκυπτε για τον έναν ότι είναι ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και ο άλλος θεωρώ ότι είναι ένα εθνικό κεφαλαίο για την χωρά.»
